Vertrouw op het proces

De afgelopen weken mocht ik me weer onderdompelen in de Equine Assisted Coachmethode bij de Keulseweg. Niet omdat ik de methode opnieuw moest leren, maar omdat het tijd was voor mijn accreditatie-update. Een mooi moment om opnieuw stil te staan bij de methode waarmee ik zo graag werk, mezelf als coach opnieuw te ontmoeten en te ervaren wat er in de afgelopen jaren is veranderd.

En wat blijft de Keulseweg toch een fijne plek. De natuur, de paarden, de ruimte, de rust en de mensen. Samen met de andere deelnemers en natuurlijk de paarden waren het twee dagen waarin veel te ervaren, te onderzoeken en opnieuw te ontdekken was.

Niet weten, maar ervaren

Wat me iedere keer weer raakt in het werken met paarden, is dat je niet alles hoeft te bedenken of te begrijpen. Er ontstaat rust en ruimte, terwijl er tegelijkertijd zoveel diepgang kan ontstaan. Juist doordat je niet alles vooraf hoeft te weten of op te lossen, ontstaat er ruimte om werkelijk te ervaren, te onderzoeken en tot nieuwe inzichten en mogelijkheden te komen.

Het paard reageert als levend wezen op wat zich in het hier en nu aandient. Het paard reageert, ik reageer daarop en er ontstaat interactie. Dat vraagt van mij als coach om aanwezig te zijn. Te vertragen. Te kijken, te voelen en waar te nemen voordat ik iets invul of doe.

Deze dagen stonden daarom veel in het teken van gewaarzijn. Wat gebeurt er in mijn lichaam? Verandert mijn ademhaling? Span ik aan? Ontstaat er onrust? Wil ik iets oplossen of beïnvloeden? En kan ik daar even bij blijven? Juist in de verbinding met het paard werd voelbaar wat er in mij gebeurde. Soms was er spanning of onrust, soms juist rust. Door het niet meteen te hoeven veranderen, kon ik ervaren wat er nodig was om weer terug te komen. Zo werd co-regulatie niet alleen iets waarover ik mijn kennis vergrootte, maar vooral iets wat ik zelf kon ervaren.

De beweging tussen spanning en rust

Een mooie metafoor die tijdens deze dagen voor mij ontstond, was die van een golfbeweging. Ons zenuwstelsel beweegt voortdurend tussen activatie en herstel. We worden geraakt, komen weer tot rust, worden opnieuw geactiveerd en vinden opnieuw onze weg terug. Het is niet één keer van spanning naar ontspanning en dan klaar. Het beweegt voortdurend.

Eigenlijk waren deze twee dagen daar een mooie oefening in. Er waren momenten waarop ik geactiveerd raakte, iets me raakte en er onrust of spanning ontstond. Maar door te vertragen, waar te nemen en verbinding te maken, kon ik steeds weer terugkomen. Dat betekent niet dat de activatie er niet meer is. Het betekent dat ik steeds beter leer herkennen wat er gebeurt en steeds meer kan vertrouwen op mijn vermogen om terug te keren.

En juist bij de toets werd dat opnieuw zichtbaar. Ondanks alle ervaringen en inzichten van de afgelopen jaren, raakte ik door de tijdsdruk weer geactiveerd. Mijn hoofd ging harder werken en de verkramping kreeg even de overhand. Natuurlijk weet ik inmiddels dat ik mezelf daarmee niet hoef te bewijzen. Maar weten is iets anders dan het op zo’n moment ook daadwerkelijk kunnen voelen.

Mijn zenuwstelsel reageerde sneller dan mijn bewustzijn kon bijsturen. En toen de spanning eenmaal ruimte kreeg, kwam er ook ontlading. In tranen voelde ik hoe overdreven en eigenlijk niet meer passend dit oude patroon is. En juist daarna kwam er weer ruimte.

Niet de ruimte van: dit gebeurt nooit meer. Maar de ruimte van: ik herken dit. Dit is wat er gebeurt als de druk oploopt. En ik hoef er niet automatisch naar te handelen.

Dat vind ik misschien wel een van de mooiste kanten van ontwikkeling. Het oude patroon hoeft niet verdwenen te zijn om er anders mee om te kunnen gaan. De ontwikkeling zit niet in het nooit meer voelen van spanning, maar in de ruimte die ontstaat tussen wat er gebeurt en hoe ik ermee omga. Ik merk het op. Ik hoef er niet automatisch naar te handelen. Ik kan terugkomen.

Ruimte

Misschien is dat ook wat deze twee dagen mij opnieuw lieten ervaren. Ruimte betekent niet dat er geen spanning meer is. Het betekent dat ik kan vertragen, voelen en blijven bij wat zich aandient. Juist daar, in het niet meteen hoeven oplossen of handelen, ontstaat ruimte. En vanuit die ruimte kan mijn zenuwstelsel weer tot rust komen, ontstaat er beweging en kan ik opnieuw in verbinding komen — met mezelf, met de ander en met wat er op dat moment nodig is.

Als ik terugkijk op de afgelopen zeven jaar, zie ik daarin een beweging van buiten naar binnen, om van daaruit weer naar buiten te kunnen bewegen. Minder automatisch reageren op wat er buiten mij gebeurt, meer voelen wat er in mij gebeurt en van daaruit opnieuw contact maken, reageren en handelen. Vanuit mijn eigen kracht, in plaats van vanuit moeten, controle of de behoefte mezelf te bewijzen.

Ik hoef niet alles vooraf te weten. Ik hoef niet alles op te lossen. Ik mag ervaren wat zich aandient en ruimte laten ontstaan voor wat daarna komt. Misschien is dat voor mij steeds meer wat het betekent om het proces te vertrouwen.

Vertrouw op het proces.